Lente-virus
Ik kijk naar buiten, naar de heldere uitnodigende lente-zon en de blauwe heldere lucht gevuld met vogelzang en… krul me nog verder knus op in mijn bedje. Griep is irritant! Ik hou er niet van als er voor mij wordt bepaald dat ik even niets mag doen! Maar, even ziek is bij mij ook vaak een soort reset. Herken je dat? Even worden stil gezet, even weer opnieuw ‘aarden’?! Wat heb ik gedaan de laatste tijd en was dat allemaal wel zo handig zoals ik het heb aangepakt?! Griep als een mini-winter waarna er een tijd van vernieuwing aanbreekt, het loslaten van het oude en omarmen van het nieuwe… of te wel: Lente!
De winter en vroege voorjaar is het moment voor het knotten van wilgen. We kennen het allemaal wel. Maar toch, het heeft ook iets aparts, want alle takken van deze mini-bomen worden afgezaagd. Dat vind ik best wel bloeddorstig. Het gebeurt om de zoveel jaar en daar waar de takken zijn afgezaagd ontstaat een dikke hobbelige kruin. Toch heeft de wilg er geen last van, sterker nog, hij vaart er wel bij. Alsof het zich ontdoen van oude ballast hem nog meer laat stralen en tot zijn recht laat komen… In de lente zijn er kleine knoppen naast de afgezaagde tak die voorzichtig en nieuwsgierig uitgroeien tot een kleine twijgje. En, sterk als de wilg is, in een jaar tijd uitgroeit tot ranke slanke tak die zo stevig is dat het stormen kan weerstaan. Het knotten is een eeuwenoud gebruik, zelfs in de prehistorie werd dit al gedaan. De wilgentenen werden voor veel doeleinden gebruikt. Als veevoer en voor het vlechten van manden en bijenkorven. Maar ook in de waterbouw werden en worden deze soepele wilgentakken graag gebruikt als oeverbeschoeiing of als zinkstukken. De wilg heeft dus vele toepassingen. Maar een leuke bijkomstigheid is dat juist het knotten deze boom tot een klein natuurparadijs maakt. De dikke hobbelige plek waar de takken zijn afgezaagd, ook wel de stoel genoemd, geeft talloze verstophoekjes voor insecten en spinnen. Om daar te wonen en om eitjes af te zetten. Vogels zijn ook niet gek dus vogels zijn vaste bezoekers van deze Mac Knotwilg. De wilg bloeit als een malle en de rijke gele katjes bomvol stuifmeel laten hommelkoninginnen na de winter aansterken voor het nieuwe seizoen. Nog een bijzondere eigenschap van juist knotwilgen is dat zij makkelijk gaten en holten krijgen in hun stam. Kleine gaatjes in het zachte hout worden al gauw comfortabele en veilige woonsteden voor kleine knagers als muizen, nestplekken voor boomkruipers en een schuilplek voor de steenuil. Zelfs eenden zijn te vinden op de kruin van een knotwilg, die hier ‘hoog en droog’ hun kinderen uitbroeden. Denk hier nog even het weelderige bloeiende fluitenkruid bij, dat in witte wolken dit paradijsje omgeeft en je hebt een hemel op aarde!
Weet je wat zo mooi is: de afgezaagde takken van de wilg, het afval, los van hun bron… als je dat in de aarde stopt grijpt dat haar kans. Wat eerst knoppen waren groeit uit tot wortels, die zich vol zuigen met levend water en die deze afgezaagde tak weer laat leven en bloeien. “Wees niet bang om verder te gaan”, fluisterde de lente-zon: “Verder gaan maakt de dingen achter je niet minder belangrijk, maar maakt de wereld voor je voeten groter”. Lente… een heel nieuw begin!
