Haasje-over

‘Haasje over’… het klinkt zo schattig. Volgens mij is het een andere naam voor ‘bokje springen’. Ja dat klopt, Google is het met me eens. De naam van het spelletje komt vast omdat je als een konijntje -of haasje- zo gezellig een sprongetje maakt over iemands rug heen. Ik deed het vroeger graag en als ik er aan terugdenk word ik er nog steeds blij van. Lekker ‘rondhupsen’, lekker genieten van buiten zijn en bewegen!

 

Het is nu echt ‘hazen-tijd’. In februari ligt zelfs een piek van de ‘rammeltijd’. De ‘rammelaars’ -wat een kreet voor een mannelijk dier!- beginnen hun absurde paringspraktijken in deze maand. En, absurd is hét! Want hoe schattig ‘haasje over’ ook klinkt, het is het verre van dat! De haas is een echte einzelgänger, hij leeft grotendeels alleen in een vrij groot territorium (wel tot 300 ha). Daarnaast vertoont hij autistische trekjes. Zijn gebied kent vaste zonplekken, latrineplekken en natuurlijk zijn leger. Alles is dus strak georganiseerd. Komt de haas buiten zijn gebied raakt hij gestrest, alles moet vertrouwd en geordend zijn. Dit gestructureerde leven wordt in februari even verlaten voor de al eeuwen oude strijd: wie mag zich voortplanten, wie is de beste haas! De rammelaars verzamelen dan in kleine groepen en zij zullen onderling moeten uitmaken wie het vrouwtje mag dekken. Het lijkt wel of van het hele jaar alle agressie wordt opgespaard voor dit moment. De gevechten die ontstaan onder de mannetjes, gaan met harde klappen van voor- en achterpoten gepaard. Ze staan op hun achterpoten en slaan, schoppen en trekken het haar van de tegenstander uit. Ze rennen hard achter elkaar en maken hoge luchtsprongen. En dan komt hier ook het ‘haasje over’ bij kijken. Want als het lukt om over de concurrent heen te springen kun je met een wel gemikte trap van de achterpoten, de ander in zijn nek raken… en hiermee is de competitie dan ook in één keer uitgelopen in de begrafenis van je concurrent. Hé ba! Wat enorm akelig vind ik dit! Jakkes!! Kijk een beetje knokken, een robbertje vechten, een beetje stoer doen. Oké, daar kan ik wel mee leven. Al die mannelijke aandacht is best geinig weet ik als ‘vrouwtjes-dier’, maar dit! Nee, dat gaat me echt te ver. Zucht, helaas zo gaat het ook in de natuurwereld. Tot mijn opluchting komt het niet heel vaak voor… Ik moet wel zeggen dat Mevrouw Haas trouwens ook niet echt gediend lijkt van al dit geweld. Want nadat de mannen zijn uitgeknokt laat zij de winnaar nog eens flink rennen. Want dat de mannen er over ‘uitgesproken’ zijn wil nog niet zeggen dat zij er mee akkoord is. Het vrouwtje begint heel hard te rennen en de mannen die zichzelf het stoerste vonden moeten nu nog eens een flinke sprint trekken om het vrouwtje bij te blijven. De haas met de beste conditie is uiteindelijk diegene die de felbegeerde paring daadwerkelijk mag doen. Tja, je moet er wat voor over hebben…

 

Nu moet ik toch wel even grinniken. Dit soort paringsrituelen zie je ook wel bij ons mensen. Het is allemaal wat genuanceerder, maar herkenbaar is het wel. Alleen een dame die heel hard gaat rennen met een horde mannen achter zich aan..?! Nee, dat zie ik toch nog niet zo gauw gebeuren!

< Ga terug


Martine Dubois © 2024  BTW NL001975408B46 // Design en ontwikkeling CreatieveVrienden.nl