College Vissen-voor-beginners

Ik spring gauw op mijn supboard, wat een prachtig weer, de herfst geeft ons een epiloog van de zomer. Terwijl ik over het heldere water glijd, geniet ik van het leven naast en onder me. Eenden met hun snoet in de zon en grote scholen vissen die óók lijken te genieten van het herfstzonnetje. Geen idee of dat kan, ik heb echt geen verstand van vissen. Dat komt waarschijnlijk omdat ik ze een beetje ‘creepy’ vind. Glad, snel en in de buurt van mijn tenen als ik zwem…

 

 

Bij terugkomst tref ik een jonge visser aan bij de steiger. Ik ben nog niet op de walkant of de jonge hobbyist laat enthousiast een klein visje zien. “Ik weet niet meer hoe hij heet, maar het is de achtste vis al die ik heb gevangen” krijg ik glunderend te horen. Zijn enthousiasme spat eraf en voor ik het weet krijg ik een college ‘vissen-voor-beginners’ van de beste docent die je maar kunt hebben: één met een niet te stuiten enthousiasme voor zijn vak. Het college begint met uitleg hoe je een made aan het haakje doet, inclusief practicum over hoe de ingewanden van een made eruitzien, doordat het met vaardige vingertjes uit het lijfje wordt geknepen. Ik knik ijverig en slik mijn maaginhoud terug. Al kijkend en luisterend begrijp ik wel waarom deze glibberige wezentjes weinig populariteit genieten, behalve dan onder vissers. Natuurlijk, wij associëren het vooral met iets dat ligt te rotten, maar ze zijn ook echt onaantrekkelijk met hun pootloze, witte, vlezige lijfjes. Maar dat wij maden vooral aantreffen in iets dat rot is, is eigenlijk heel mooi. Moeder Vlieg is gewoon heel zorgzaam. Ze geeft haar kroost de beste start die je kunt bedenken. Want vliegenmoeders leggen hun eitjes welbewust in die koeienvlaai of in dat rotte stuk fruit of dat kadaver. Want als de eitjes uitkomen zwemmen de larfjes letterlijk in hun eten, beter kun je het toch niet hebben in je leven! Als ze hun buikje rond hebben gegeten worden ze kleine bruine kokertjes, waarin ze van een vlezig beestje naar elegante vlieg verpoppen. Een prachtig en wonderbaarlijk proces. En dan is er nog iets bijzonders… want om deze kleedkamer te verlaten hebben vliegen een blaasje op hun kop. Dit blaasje kan heel hard worden opgepompt waardoor de pop openbarst en ze er uit kunnen kruipen en als vlieg de wijde wereld in kunnen trekken. Dat vind ik altijd zulke gave details!

 

 

Mijn docent gaat ondertussen onverdroten verder met het vangen van visjes, grondels en voorntjes leer ik, en hoe je een vis van de haak moet halen en zelfs het haakje kunt verwijderen helemaal achter uit het strotje van een vis. Het vuur van mijn jonge docent stilt mijn gevoel van dierenleed enigszins… tja belangstelling voor de natuur kan er in vele vormen zijn… ook op deze manier!

< Ga terug


Martine Dubois © 2020  BTW NL001975408B46 // Design en ontwikkeling CreatieveVrienden.nl