Toekomst vol van hoop

Zachte voetstappen op het grind, zacht geknisper van een dor blad onder mijn voeten, zachte fluistering van de wind door de bomen… het is stilte vertaald in klanken. Frappant toch dat natuur zo stil kan zijn en tegelijkertijd toch zo vol geluid. En vol geluid ís het, want de vogels tetteren er werkelijk op los! De zang is oorverdovend en groet de stilte en sereniteit van deze plek… deze plek waar mensen hun laatste rustplaats vinden…

 

De dienst is voorbij, de laatste klanken echoën nog door mijn hoofd. Dankdienst voor het leven wordt het genoemd… “Is dat wat vogels doen?”, mijmer ik even voor me uit, al zingend danken, voor alles wat goed, wat mooi was en is? … danken de vogels ook voor wie deze nuchtere maar liefdevol zorgzame vrouw was?! De zanglijster lijkt zijn punt te maken door drie tot vijf keer dezelfde klankencombinatie te herhalen voor hij over gaat naar een volgende variant. De klanken zijn altijd helder en wat voller van klank dan het andere gepiep en getjilp en daardoor kun je de zanglijster heel makkelijk herkennen. Het is leuk te weten wie er zo repeterend uit volle borst het leven viert. Ook de koolmees laat knalhard en overduidelijk van zich horen: tietietoe, tietietoe, tietietoe. Dit riedeltje is heel herkenbaar en benadrukt dat de natuur in al haar glorie aan het ontwaken is. Echter is dit niet het enige riedeltje dat de koolmees in zijn repertoire heeft. De koolmees kent zeven tot negen diverse ‘liedjes’. De grap is echter dat een deel hiervan ontsproten is uit zijn eigen creatieve brein, door kleine variaties te maken van de kenmerkende koolmees-geluidjes, maar het andere deel heeft hij gepikt van zijn aanwonende buurman! Wat een boefje! En het effect hiervan laat zich raden. Omdat de koolmees het repertoire van buurman kent én zingt en zijn buurman weer zijn deuntjes kent en zingt, is het meteen duidelijk als een vreemde mees zich durft te wagen in dit stukje bos! Deze ‘vreemde eend’ in de bijt spreekt namelijk niet het plaatselijke ‘koolmees-dialect’ en dat komt hem dan ook onmiddellijk duur te staan. Hij krijgt meteen van alle kanten akoestisch op zijn falie en trekt zich subtiel terug!

 

De vogels zingen, ieder hun eigen lied, terwijl de stille stoet een laatste groet brengt aan wie niet meer bij ons is… De zon priemt tussen de grijze wolken door en beschijnt de laatste rustplaats. In verdriet maar ook in vertrouwen nemen we afscheid, want wij geloven in het einde van de nacht! Zingen vogels daarom in het donker, omdat ze weten dat het licht wordt?! ‘Geloof is de vogel die het licht voelt wanneer de dagenraad nog duister is’. Zingend op weg naar een toekomst vol van hoop, op weg naar het nieuw Jeruzalem!

 

 

< Ga terug


Martine Dubois © 2024  BTW NL001975408B46 // Design en ontwikkeling CreatieveVrienden.nl