‘IJskoude’ blik

Het is stil in het bos, bijna geluidloos. Of toch niet? Als ik beter luister hoor ik de laatste dorre bladeren ritselen in de wind. Het zachte maar kenmerkende gepriet van een groepje voedselzoekende staartmezen. De roodborst die zijn heldere rijke zang laat horen en het ondefinieerbare genoeglijk murmelen van het bos. Ik geniet van het moment, het is een semi geluidloos moment vol harmonie… Een snerpend en verontwaardigd ‘pieng’ doorbreekt dit!

 

Vol verwarring kijk ik om me heen. Dit geluid klopt niet, het hoort hier op de één of andere manier niet. Ik kijk weer om me heen maar zie niets. Het is een geluid dat bij water hoort: “Een steltloper misschien?” bedenk ik. Het geluid blijft uit en wat unheimisch richt ik mijn blik weer op het kleine bospoeltje waar ik bezig ben. En dan ineens weer dat hoge, eigenlijk zo kenmerkende geluid. Ik kijk op en word op een afstand van hooguit drie meter aangestaard door twee koolzwarte ogen achter de immense snavel van een biddende ijsvogel boven de poel! Het zijn niet meer dan seconden dat we elkaar zo aanstaren. Ik ben sprakeloos, hij boos, zoals het lijkt… Als een helikopter draait hij zijn lijf en, met het licht op zijn helblauwe verenkleed, verdwijnt hij met een laatste verontwaardigde ‘pieng’ het bos in. Ik ben perplex, wat een ervaring! “De natuur heeft jou diep in de ogen gekeken”, mijmert een collega die ik over dit bijzondere moment vertel. Ja, dat is goed verwoord. Ik ben diep in de ogen gekeken en hij leek echt oprecht verontwaardigd. Het was zo iets van: “Wil je wel eens weggaan, dit is míjn poel, hier vis ík!”. Te perplex op dat moment kwam ik er niet toe te zeggen dat het wel degelijk míjn poel is. Ik heb hem jandorie zélf aangelegd! Ik moet grinniken om mijn eigen gedachtegang, want die ijsvogel zal zich bar weinig van dit feit aantrekken en ik heb natuurlijk niets te klagen want wie wil er nu geen koning te gast? In het Engels wordt de ijsvogel ‘Kingfisher’ genoemd. Dit slaat natuurlijk vooral op zijn behendige vistechniek. Doodstil zittend op een tak boven het water wacht hij tot een argeloos visje zich onder hem bevindt waarna hij zich met hoge snelheid in een duik op zijn avondmaaltijd stort en als Acis, de mythologische riviergod, uit het water verrijst. Écht magnifiek en met recht de Koning der Vissers genoemd. En dan is er natuurlijk ook zijn kleur, die is prachtig én koninklijk. Kijk maar naar de japon van Maxima bij de troonbestijging, een waardige sidekick voor onze nieuwe koning. Alleen, nu is er iets bizars met die intens blauwe kleur van de ijsvogel… die is er namelijk niet. Heu, wat? Ja serieus, het blauw dat je ziet is niet echt, de rugveren van de ijsvogel zijn namelijk kleurloos. Het is de structuur van de veren en de weerkaatsing van het licht die suggereren dat de ijsvogel blauw is maar hij is het dus niet!

 

Piep, dit gaat boven mijn boswachtershoed! Natuurkunde was sowieso al niet mijn sterkste vak. De ijsvogel schept dus een illusie door zijn niet aanwezige en toch illustrerende kleur, terwijl het sowieso al een illustere vogel is! Ik mijmer even over dit bijzondere feit en bedenk dat ik dus eigenlijk door een kleurrijke illusionist in de ogen ben gekeken. Een once in a life time ijskoude blik…

< Ga terug


Martine Dubois © 2021  BTW NL001975408B46 // Design en ontwikkeling CreatieveVrienden.nl